تایپ کردن از بناهای تاریخی اصفهان و خصوصیتهای بینظیر آن ها دلچسب و شیرین میباشد ولی بیتوجهیها به اثر ها کمتر شناختهگردیده این خطه و دیدن آنچه بر این بناهای باارزش میگذرد، تلخ میباشد و غمبار. تشریفات مشهد
برای تنظیم گزارش از بناهای تاریخی گمنام شهر اصفهان به کنار مناره «شتر بان» و «چهل دختران» در خیابان «کمال» می روم تا از آنچه بر این دو بنا آجریِ مرتفع و قشنگ و ولی غریب میگذرد بنویسم.
البته ناباورانه ماشینهایی را میبینم که از چندقدمی این دو تاثیر باارزش ۹۰۰ ساله عبور مینمایند و هیچ تابلویی هم برای هشدار وجود اینگونه اثرها تاریخی یا این که معرفی آن ها نیست.
شگفت آنکه زمانی از یک کدام از همسایه محل می پرسم اسم این مناره چیست با تردید جواب میدهد: «میگویند چهل دختران».
به حقیقت در صورتیکه اینگونه اثراتی در دیگر کشورهای فرهنگ وتمدندوست وجود داشت به این شکل از آن ها دفاع می شد؟
مناره ساره بان، چهل دختران، دو مناره دارالضیافه، مناره گلشن قوشخانه، مناره مسجد علی و دو مناره دردشت و راران از سایر اثر ها تاریخی اصفهان میباشد که عمر بیشتر آنان به زمان سلجوقیان برمیشود.
با این هم اکنون بعضا از آنان همانند مناره «شتر بان» و «چهل دختران» آنچنان غریبند که حتی خیلی از اصفهانیها اگاهی ندارند اینگونه اثر ها فاخری در راس این شهر وجود داراست؛ ولی مناره « تهبرنجی» و «خواجه عَلَم» نیز از سایر بناهای تاریخی شهر اصفهان بودند که در گذر فرصت نابود شدند.
کارکرد گذشته منارهها
مهدی نجار اعرابی، اصفهانشناس و مؤلف کتاب «ورژن ارم» در ارتباط با کارکرد قبلی منارههای تاریخی اصفهان میگوید: منارهها یک کدام از بناهای مهم معماری اهل ایران محسوب می شوند که در زمانهای گوناگون تاریخی از آنها به تیتر ساختمان بلند حریق یا این که رغبت رهنما برای هدایت کاروانها بهویژه در شبها و نشانه دادن مسیر راه و روش آن ها به شهر یا این که تحت عنوان محل خبررسانی، اذان اعلام کردن و تامین به کار گیری میشد.
امروزه این ارثیه سابق، کارکرد قبلی خویش را از دست داده اما میتواند به یکی جاذبههای توریسم بدل خواهد شد. این بناها کمتر گزینه اعتنا قرار گرفته و متأسفانه مسئولان حتی برای نصب یک تابلو برای معرفی آنان و کارکردهای قبل آن برای درایت همسایه محل، عابران و گردشگران مبادرت نکردهاند.
او به مناره چهل دختران اشاره مینماید و میافزاید: این تاثیر تاریخی یک کدام از کم منارههای تاریخدار کشور ایران بوده که در سال۵۰۱ هجری و در زمان سلجوقیان درست شده اما این بنای گران بها آنچنان مهجور باقی مانده که خیرفقط از آن حفظ نمی شود بلکه خیلی از عموم اصفهان اسم آن را هم نمیدانند.
این اصفهانشناس میگوید: در تشکیل داد مناره چهل دختران از تزیینات باارزش و مخصوص بهشخص آجرکاری مستعمل و از شگفتیهای آن، متمایز بودن تزئینات آجری هر بخش این مناره با نصیبهای دیگر بوده البته بهاین تاثیر با ارزش نادرلطفی گردیده، به طوری که از چندقدمی آن ماشین و موتورسیکلت رد میگردد و هر لحظه قابلیت عکس العمل وسایط نقلیه به آن وجود دارااست.
مناره شتربان
نجار اعرابی به مناره ۹۰۰ ساله ساره بان که در حوالی مناره چهل دختران قراردارد اشاره مینماید و می گوید: این مناره یکی زیباترین منارههای قسم سلجوقی میباشد که دارنده تزئینات خشت و کاشیکاری و کتیبههای نفیسی بوده البته متأسفانه کوچههای منتهی بهاین مناره بر روی خودروها مسدود نشده و از چندقدمی این سازه ماشین و موتورسیکلت عبور مینماید.
او، به منارههای تخریبگردیده اصفهان برای مثال تهبرنجی و خواجه عَلَم میپردازد و میافزاید: شاردن در سفرنامه خویش، شرایط مناره تهبرنجی را در محله «سید احمدیان» و در کنار مسجدی به همین اسم بیان نموده است.
مناره خواجه عَلَم نیز در اولِ خیابان هاتف، حدود کوچه «نمکی» قرار داشت که در آذرماه سال۱۳۱۳ از دربین رفت. مرحوم میر سیدعلی جناب در کتاب «اثرها و ابنیه تاریخی اصفهان» مینویسد: «در جوباره، منارهای میباشد پر اسم و رسم به تهبرنجی و باقیباقیمانده طول آن بیش تر از چهارده متر وجود ندارد.»
تضمین بلندمدت برای صیانت از منارهها
شهرداری اصفهان، قبلا در تعامل با اداره مجموع ارثیه فرهنگی استان، منارههایی را که از نگاه بناای در شرایط بحرانی قرار داشتهاند، تجدید بنا و رفع خطر کرده ولی سال جاری خلال نگهبانی فیزیکی و تجدید بنا آنها، قضیه پناه اجتماعی را نیز در راهبرد خویش قرار داده میباشد تا بتواند با یاری عموم از این بناها صیانت نماید.
مدیرعامل سازمان مرمت و بهسازی شهرداری اصفهان درباره این مسئله میگوید: در پیشین منارهها به جهت کارکردشان بیشتر گزینه اعتنا عموم و به ویژه جامعه پیرامونی قرار داشتند اما متأسفانه امروز خیلی از این بناها حتی کارکرد توریسم هم ندارند و به همین عامل، قیمت و مداقه آن ها برای هم محلی محل کمرنگ گردیده است.
بدین ترتیب سازمان مرمت و بهسازی شهرداری اصفهان از این سال، طرح تامین اجتماعی در پیرامون منارهها را در آیین نامه خویش قرار داده و این طرح به طور آزمایشی در مناره تاریخی «راران» در محدوده ناحیه ۱۵ شهرداری در حالا جاری ساختن میباشد.
بعداز نوسازی و ایفا محدودیت تردد خودروها تا شعاع یک سری متری آن، مزیت و بهاآفرینی برای آن تعریفوتمجید شود؛ به طوری که فضای پیرامونی سازه به یک فضای شهری و قرارگاه اجتماعی بدل میگردد تا مناره برای جامعه پیرامونی بااهمیت خواهد شد و عموم محل به اینگونه تاثیر باارزشی حساس باشند و از آن صیانت نمایند.
محمدعلی ایزدخواستی بابیان این که جامعه محلی شایسته ترین حافظان بناهای تاریخی می باشند، اعتقاد دارد با اجرای طرح نگهبانی اجتماعی، منارههای تاریخی معدودمعدود وارد جرگه توریسم گردیده و هم محلی محل از مزیت اقتصادی حضور گردشگران منفعتمند میگردند.
او با اشاره بدین که طرح تجدید بنا و همینطور حمایت اجتماعی پیرامون مناره تاریخی راران تا شش ماه بعدی به اتمام میرسد و دور و بر آن به یک قرارگاه اجتماعی باارزش شهری بدل شود می گوید: در شکل توفیق، این طرح برای دیگر منارههای فراموشگردیده اصفهان نیز جاری ساختن گردد و این فعالیت، پناه بلندمدت منارهها را تضمین مینماید.
مدیرعامل سازمان مرمت و بهسازی شهرداری اصفهان به مسأله تردد خودروها از کنار منارههای چهل دختران و شتربان اشاره مینماید و میافزاید: در شرایطیکه تردد خودروها در گذرهای پیرامون این اثر ها تاریخی از سوی کارشناسان به جا مانده فرهنگی خطرناک اعلام گردد، شایستگی داریم با اخذ مجوزهای ترافیکی، لایههای نگهبانی فیزیکی از منارهها را بیشتر کنیم ولی نباید فراموش کرد که انجام محدودیتها در بافت تاریخی، آدم را از معاش دراین گوشه و کنار به دور مینماید و در حالتی که بافتهای تاریخی از وجود بشر تهی خواهد شد، بناهای تاریخی به آخر و عاقبت نامعلومی مبتلا خواهند شد.
براین اساس بایستی به شایسته ترین صورت ممکن، هم معاش در بافت تاریخی جریان داشته باشد و هم از بناهای تاریخی جانبداری خواهد شد که همگی این جوانب در طرح هواخواهی فیزیکی و اجتماعی در حیث گرفته گردیده است.
تایپ کردن از بناهای تاریخی اصفهان و خصوصیتهای بینظیر آن ها دلچسب و شیرین میباشد ولی بیتوجهیها به اثر ها کمتر شناختهگردیده این خطه و دیدن آنچه بر این بناهای باارزش میگذرد، تلخ میباشد و غمبار. تشریفات مشهد
برای تنظیم گزارش از بناهای تاریخی گمنام شهر اصفهان به کنار مناره «شتر بان» و «چهل دختران» در خیابان «کمال» می روم تا از آنچه بر این دو بنا آجریِ مرتفع و قشنگ و ولی غریب میگذرد بنویسم.
البته ناباورانه ماشینهایی را میبینم که از چندقدمی این دو تاثیر باارزش ۹۰۰ ساله عبور مینمایند و هیچ تابلویی هم برای هشدار وجود اینگونه اثرها تاریخی یا این که معرفی آن ها نیست.
شگفت آنکه زمانی از یک کدام از همسایه محل می پرسم اسم این مناره چیست با تردید جواب میدهد: «میگویند چهل دختران».
به حقیقت در صورتیکه اینگونه اثراتی در دیگر کشورهای فرهنگ وتمدندوست وجود داشت به این شکل از آن ها دفاع می شد؟
مناره ساره بان، چهل دختران، دو مناره دارالضیافه، مناره گلشن قوشخانه، مناره مسجد علی و دو مناره دردشت و راران از سایر اثر ها تاریخی اصفهان میباشد که عمر بیشتر آنان به زمان سلجوقیان برمیشود.
با این هم اکنون بعضا از آنان همانند مناره «شتر بان» و «چهل دختران» آنچنان غریبند که حتی خیلی از اصفهانیها اگاهی ندارند اینگونه اثر ها فاخری در راس این شهر وجود داراست؛ ولی مناره « تهبرنجی» و «خواجه عَلَم» نیز از سایر بناهای تاریخی شهر اصفهان بودند که در گذر فرصت نابود شدند.
کارکرد گذشته منارهها
مهدی نجار اعرابی، اصفهانشناس و مؤلف کتاب «ورژن ارم» در ارتباط با کارکرد قبلی منارههای تاریخی اصفهان میگوید: منارهها یک کدام از بناهای مهم معماری اهل ایران محسوب می شوند که در زمانهای گوناگون تاریخی از آنها به تیتر ساختمان بلند حریق یا این که رغبت رهنما برای هدایت کاروانها بهویژه در شبها و نشانه دادن مسیر راه و روش آن ها به شهر یا این که تحت عنوان محل خبررسانی، اذان اعلام کردن و تامین به کار گیری میشد.
امروزه این ارثیه سابق، کارکرد قبلی خویش را از دست داده اما میتواند به یکی جاذبههای توریسم بدل خواهد شد. این بناها کمتر گزینه اعتنا قرار گرفته و متأسفانه مسئولان حتی برای نصب یک تابلو برای معرفی آنان و کارکردهای قبل آن برای درایت همسایه محل، عابران و گردشگران مبادرت نکردهاند.
او به مناره چهل دختران اشاره مینماید و میافزاید: این تاثیر تاریخی یک کدام از کم منارههای تاریخدار کشور ایران بوده که در سال۵۰۱ هجری و در زمان سلجوقیان درست شده اما این بنای گران بها آنچنان مهجور باقی مانده که خیرفقط از آن حفظ نمی شود بلکه خیلی از عموم اصفهان اسم آن را هم نمیدانند.
این اصفهانشناس میگوید: در تشکیل داد مناره چهل دختران از تزیینات باارزش و مخصوص بهشخص آجرکاری مستعمل و از شگفتیهای آن، متمایز بودن تزئینات آجری هر بخش این مناره با نصیبهای دیگر بوده البته بهاین تاثیر با ارزش نادرلطفی گردیده، به طوری که از چندقدمی آن ماشین و موتورسیکلت رد میگردد و هر لحظه قابلیت عکس العمل وسایط نقلیه به آن وجود دارااست.
مناره شتربان
نجار اعرابی به مناره ۹۰۰ ساله ساره بان که در حوالی مناره چهل دختران قراردارد اشاره مینماید و می گوید: این مناره یکی زیباترین منارههای قسم سلجوقی میباشد که دارنده تزئینات خشت و کاشیکاری و کتیبههای نفیسی بوده البته متأسفانه کوچههای منتهی بهاین مناره بر روی خودروها مسدود نشده و از چندقدمی این سازه ماشین و موتورسیکلت عبور مینماید.
او، به منارههای تخریبگردیده اصفهان برای مثال تهبرنجی و خواجه عَلَم میپردازد و میافزاید: شاردن در سفرنامه خویش، شرایط مناره تهبرنجی را در محله «سید احمدیان» و در کنار مسجدی به همین اسم بیان نموده است.
مناره خواجه عَلَم نیز در اولِ خیابان هاتف، حدود کوچه «نمکی» قرار داشت که در آذرماه سال۱۳۱۳ از دربین رفت. مرحوم میر سیدعلی جناب در کتاب «اثرها و ابنیه تاریخی اصفهان» مینویسد: «در جوباره، منارهای میباشد پر اسم و رسم به تهبرنجی و باقیباقیمانده طول آن بیش تر از چهارده متر وجود ندارد.»
تضمین بلندمدت برای صیانت از منارهها
شهرداری اصفهان، قبلا در تعامل با اداره مجموع ارثیه فرهنگی استان، منارههایی را که از نگاه بناای در شرایط بحرانی قرار داشتهاند، تجدید بنا و رفع خطر کرده ولی سال جاری خلال نگهبانی فیزیکی و تجدید بنا آنها، قضیه پناه اجتماعی را نیز در راهبرد خویش قرار داده میباشد تا بتواند با یاری عموم از این بناها صیانت نماید.
مدیرعامل سازمان مرمت و بهسازی شهرداری اصفهان درباره این مسئله میگوید: در پیشین منارهها به جهت کارکردشان بیشتر گزینه اعتنا عموم و به ویژه جامعه پیرامونی قرار داشتند اما متأسفانه امروز خیلی از این بناها حتی کارکرد توریسم هم ندارند و به همین عامل، قیمت و مداقه آن ها برای هم محلی محل کمرنگ گردیده است.
بدین ترتیب سازمان مرمت و بهسازی شهرداری اصفهان از این سال، طرح تامین اجتماعی در پیرامون منارهها را در آیین نامه خویش قرار داده و این طرح به طور آزمایشی در مناره تاریخی «راران» در محدوده ناحیه ۱۵ شهرداری در حالا جاری ساختن میباشد.
بعداز نوسازی و ایفا محدودیت تردد خودروها تا شعاع یک سری متری آن، مزیت و بهاآفرینی برای آن تعریفوتمجید شود؛ به طوری که فضای پیرامونی سازه به یک فضای شهری و قرارگاه اجتماعی بدل میگردد تا مناره برای جامعه پیرامونی بااهمیت خواهد شد و عموم محل به اینگونه تاثیر باارزشی حساس باشند و از آن صیانت نمایند.
محمدعلی ایزدخواستی بابیان این که جامعه محلی شایسته ترین حافظان بناهای تاریخی می باشند، اعتقاد دارد با اجرای طرح نگهبانی اجتماعی، منارههای تاریخی معدودمعدود وارد جرگه توریسم گردیده و هم محلی محل از مزیت اقتصادی حضور گردشگران منفعتمند میگردند.
او با اشاره بدین که طرح تجدید بنا و همینطور حمایت اجتماعی پیرامون مناره تاریخی راران تا شش ماه بعدی به اتمام میرسد و دور و بر آن به یک قرارگاه اجتماعی باارزش شهری بدل شود می گوید: در شکل توفیق، این طرح برای دیگر منارههای فراموشگردیده اصفهان نیز جاری ساختن گردد و این فعالیت، پناه بلندمدت منارهها را تضمین مینماید.
مدیرعامل سازمان مرمت و بهسازی شهرداری اصفهان به مسأله تردد خودروها از کنار منارههای چهل دختران و شتربان اشاره مینماید و میافزاید: در شرایطیکه تردد خودروها در گذرهای پیرامون این اثر ها تاریخی از سوی کارشناسان به جا مانده فرهنگی خطرناک اعلام گردد، شایستگی داریم با اخذ مجوزهای ترافیکی، لایههای نگهبانی فیزیکی از منارهها را بیشتر کنیم ولی نباید فراموش کرد که انجام محدودیتها در بافت تاریخی، آدم را از معاش دراین گوشه و کنار به دور مینماید و در حالتی که بافتهای تاریخی از وجود بشر تهی خواهد شد، بناهای تاریخی به آخر و عاقبت نامعلومی مبتلا خواهند شد.
براین اساس بایستی به شایسته ترین صورت ممکن، هم معاش در بافت تاریخی جریان داشته باشد و هم از بناهای تاریخی جانبداری خواهد شد که همگی این جوانب در طرح هواخواهی فیزیکی و اجتماعی در حیث گرفته گردیده است.
تشریفات عقد و نامزدی در مشهد؛ از انتخاب مکان تا طراحی و پذیرایی